Brought to you by Papa. :>

My tita had a vacation in Philippines. Then, I made a request to my Papa to buy me shoes and flip flops. But those ones aren't what I want. First reason why he didn't buy me the right one: My size wasn't available with the shoes I wanted. And the second one, he didn't understand what flip flop is. However, I've started to like them. My papa still exerted effort to choose the best one. :) Thank you Papa. You haven't disappointed me with this kind of thing. ^^

You want me to tell you what shoes I've been craving and hoping for? :) OK. Converse-Blondie. Love at first sight with those shoes. But unfortunately, it is only available in 5 and 6 sizes. :)

Hmm. The other things I cared the most when my tita got here.....!!! Guess what? "food" ! If it's imported from Philippines, It will be the best!! ^^ Filipino food never fails. :)

Sana.

Sana. Sana. Sana marami akong pera.
Para matulungan ko yung Tita ko at iba ko pang family.
Alam ko hindi naman sila gaanung nahihirapan, pero sana isa ako sa makaka tulong sa kanila, kapag di nila kayang lutasan ung poblema.

Sana may trabaho na ako ngayon para makatulong ung sweldo ko sa kanila.
Ngayon, wala akong kayang ibang gawin para sa kanila kundi suportahan at ipagdasal na wag na silang mahirapan.

Hindi ko sila kinakaawaan gusto ko lang hindi sila nahihirapan.

Sana nasa Pilipinas ako, para nabibili ko pa din sila ng pasalubong kapag uuwi ako ng bahay.

Pero atleast alam ko masaya sila ngayon, kahit ganito ang buhay. :>
Okay na muna sa akin 'to. =]

Kailangan kong mag aral at mag ipon ng maraming pera para sa kanila.
Alam ko madame ng nagsasabi nito. "Gusto ko ipagawa sila ng bahay at uwian ng madameng pagkain kapag madame na kong pera.", pero yan din ang gusto kong ibigay sa kanila.

Ayaw kong mangako sa kanila na maibibigay ko nga yan. Ito na lang muna sa ngayon. "Mangangako ako na magsisimula na ko ngayon". Mag aaral akong mabuti at maghahanap ng magandang trabaho. Pag nakamtam ko na yun, pwede na kong mangako. :>

Hintayin natin yung araw na iyon. :>

Hawak ko si Lolo Adriano Ramos.

Latest picture ng Lolo ko. Yabang diba? Naka salamin pa? :>

How I wish, nasa Pilipinas ako. Para mapasyal ko yung lolo ko habang andito pa siya sa mundo. Hindi ko sinasabi na iiwan niya na kami. Kaso matanda at mahina na siya ngayon.

"Everything is temporary." ika ko nga.

Kagabi nag iisip ako at hindi maka tulog. Maraming lumilipad sa isip ko, tulad na lang ..

Kung malapit lang ako sa kanya ngayon, ipapasyal ko siya sa pinaka malapit na lugar na maganda. Kahit pa akayin ko siya, okay lang sa akin.

Kung nasa tabi niya lang ako, susubuan ko siya kapag ayaw niya kumain.

Kukulitin ko siya, katulad ng dati kong gawa.

At kapag natuloy ang pamamasyal namin, pagagawan ko siya ng damit, tapos partner kami. Ang nakalagay sa harap .. "Hawak ko si Lolo", para sa akin. At yung sa kanya naman "Hawak ako ni Apo". Tapos lalagyan ko ng symbol/drawing sa likod na bata na may hawak na candy sa kaliwang niyang kamay at yung kanang kamay naman niya naka hawak sa lolo niya na may tungkod.
Sabay namin yun susuutin. :>

Papatayuin ko siya sa higaan niya kahit ayaw niya, tas lalabas kami para mahanginan siya. Sabay kaming bibili ng almusal namin.

Sana tatay, hintayin mo pa ko sa pagbalik ko. Isasayaw mo pa ko sa debut ko. :> Pagagawan pa kita ng t-shirt. Mamamasyal pa tayo.

Gusto ko makita mo pa kami ni Paul. Mataba na kami ngayon. Matatangkad na din. Kayang kaya ka na namin alalayan ngayon.

Tatay, kahit hindi mo kami nakaka usap o nakakalimutan mo na pangalan namin. Hindi kami magtatampo bagkus ipapaalala namin sa'yo araw araw kung sino kami. Hintayin mo lang kami.

Salamat dahil sa inyo ni nanay, dumating si Mama at pinanganak kami. =)

B.D.A.Y

Happy Birthday Jang Geun Suk.!!!

?

Last month, I've started not to socialize to people even to my mom and my bro. I don't know why. I just want to be alone with my laptop, here in my room. And I lose my appetite either. This might be a teenage hood? I noticed I'm not a Carole like before who loves laughing and teasing my mom and bro. Now, I can't even smile to them. And If we talk, I just get angry. Poor them. Yeah! My conscience is killing me, every time I scolded and got mad to them. What should be my problem? Though my heart wants to say sorry, my lips keep blocking me to say it. Prideful Carole.
I might have a real problem. I need to solve it by MYSELF.

I think if someone help me I will reject it.
I'm shoving them away.
I want to live on my own. Independent, so no one will interfere my life.

Aaaaaaaaaaaahhhhhhhh... I got it.

I don't want to hang out with them so they won't ask me anything about my life.